عقلش را زنده کرد ونفس خویش راکشت،تا آنجا که جمسمش لاغر،وخشونت اخلاقش به نرمی میگرایید؛برقی پر نور برای او درخشید،و راه برای او روشن کرد ودر راه راست او را کشاند و از دری به در دیگربرد تا به در سلامت و سرای جاودانه رساند،که دو پای او در قرارگاه امن با آرامش تن، استوار شد.این،پاداش آن بود که دل را درست به کار گرفت،وپروردگار خویش را راضی کرد. ترجمۀ خطبه 220 حضرت علی(ع)